دانلود مداحی نفس از پرده احساس زنم از حاج محمود کریمی

متن مداحی نفس از پرده احساس زنم (روضه) از محمود کریمی

نفس از پرده ی احساس زنم
بر دهن از باغ ادب ، عطر گل یاس زنم
تا که دم از منقبت حضرت عباس زنم
ساقی صهبای ولا ، تشنه ‌لب جام بلا
یکه امیر سپه کرب‌ و‌بلا
قمر هاشمیان باب امامت
یل افراشته قامت ، قد و بالاش قیامت
صلوات پسر فاطمه بر ماه جمالش
به جلالش ، به کمالش ، به خصالش
همه دلباخته ی عهد الستش
اسدالله ، یدالله ، زده بوسه به دستش
شده تقدیم حسین ‌بن ‌علی
یوسف زهرا همه هستش
همه جان ‌ها به فدایش
همه محتاج عطایش
چه بیارم به ثنایش ؟؟
نتوان گفت به جز شیر خدا
منقبت آن پسر شیر خدا را
.
پسر فاطمه ‌ی ام ‌بنین کز شب میلاد
پدر بوسه به دستش زد
و مادر به تولای حسین ‌بن‌ علی پرورشش داد
و سپس دور سر یوسف زهراش بگرداند
و به گوشش ز ره مهر و وفا خواند
که ای دسته‌ گل یاس
پدر نام تو بگذاشته عباس
تو شمع شهدا ، خون خدا و پسر خون خدایی
و تو سردار سر و دست ‌جدایی
و تو قربانی مصباح هدایی
تو علمدار شه کرب ‌و بلایی
تو مرا نور دو عینی
تو پسر خوانده ی زهرا و فدایی حسینی
به سر و دست و به چشم تو زنم بوسه
که این دست و سر و چشم ، همه وقف حسین است
تو عباس رشیدیّ و تو سردار شهیدیّ
و تو خورشید امیدی
تو کنی با سر و دست و تن و جان
یاری فرزند رسول دو سرا را
.
الا ای پسر حیدر کرار ، اباالفضل !
تویی شیر حسین ‌بن ‌علی ، رهبر احرار ، ابالفضل !
تویی قبله ی دل‌ های گرفتار ، ابالفضل !
تویی بر سپه کرب‌ و بلا سید و سالار ، ابالفضل !
تو در روز جزا نیز امیری و علمدار ، ابالفضل !
تو صدپاره‌ تنی از دم شمشیر شرربار ، ابالفضل !
تویی وارث شمشیر علی در صف پیکار ، ابالفضل !
تو در دامن گهواره شدی عاشق دلدار ، ابالفضل !
تو را حضرت زهرا شده در علقمه زوار ابالفضل !
تو شمع دل و جانی
تو جگر ‌تشنه ‌ترین ساقی دل سوخته در آب روانی
تو امید جگر سوخته ی تشنه ‌لبانی
تو علمدار بزرگ ولی‌عصر ، شه عصر و زمانی
ببری پیش روی مهدی زهرا علم کرب‌ و بلا را
.
تو در اوج عطش بودی و بر آب روان دست ندادی
به شرار عطش دل گل لبخند گشادی
سر و جان را به کف دست نهادی
به حرم روی نهادی
سپه از چار طرف ره به تو بستند و دل پاک تو خستند
به کف تیغ و به دستت علم و مشک
به دوشت ز حرم زمزمه ی تشنه ‌لبان بود
به گوشت به فلک رفت خروشت
که به یک حمله ز تیغت همه گشتند فراری
همه گفتند که احسنت چنین نیرو و این بازو
و این صولت و این هیبت و این شوکت و
این غیرت و این همت و ایثار
زهی میر و علمدار زهی فاتح پیکار
که با حمله ی او ریخت به هم میمنه و میسره ی لشکر کفار
به یک حمله برانگیخته تحسین علی ، شیر خدا را
.
نفس از سوز عطش شعله ی آتش شد و افتاد دو دستش ز بدن
جان عزیزش سپر مشک و به چشمش دو یم اشک
تنش بال در آورده ز پیکان به سوی خیمه شتابان
و به چشمش دهنِ خشک علی ‌اصغرِ شش ‌ماهه نمایان
جگرش خون ، دهنش خشک که ناگاه بر آن مشک زدند
از ره کین تیر چه تیری ؟ که از آن شد جگرش چاک
همه هستی او ریخت روی خاک
و دگر گشت ز جان سیر ، وجودش همه آمد سپر نیزه و شمشیر
و دو چشمش هدف تیر بلا گشت و سیه در نظرش کرب ‌و بلا شد
سر خود را به دو جانب حرکت داد
سپس خواست که پیکان بلا را
به دو زانوی خود از دیده ی خونین به در آرد
که مگر باز ببیند دم جان دادن خود روی امام شهدا را
.
خدا را همه از سوز درون ناله بر آرید
سزد در غم آن جان جهان جان بسپارید
به خون جگر سوخته ی خود بنگارید
که عمامه فتادش ز سر و
تیر جفا در بصر و سوز عطش در جگر و
هر نفسش شعله ی دل بود
نه چشمی و نه دستی و نه آبی و نه تابی
که به یک ضربه ی سنگین چو یکی کوه
عمودی به سرش آمد و با پیکر صد چاک بیفتاد روی خاک
ندا داد برادر ! پسر ساقی کوثر !
نگهی سوی برادر
تو بیا دور کن از دور و بر ساقی اطفال حرم ، اهل خطا را
.
رفتی و با همه ی غربت خود حس کردم
بی تو ای پشت و پناهم کمرم تا می شد
.
رفتی و باد سیاهی طرف معجر رفت
اوّل بی کسی زینب کبری می شد
.
سایه بان خیام را بردند
عزت و احترام را بردند
.
در نماز شکسته ی ساقی
آبروی قیام را بردند
.
میکده بعد از این سیه پوش است
ساقی با مرام را بردند
.
هلهله می ­کند سپاه یزید
رزق بازار شام را بردند
.
نیزه ها و عمود و تیر عدو
نور ماه تمام را بردند